مذاکرات اسلام‌آباد؛ چرا ترامپ ونس را انتخاب کرد؟آن روی خبرشنبه 22 فروردین 1405 – 21:06مطالعه 3 دقیقهفائزه کریمیتبلیغاتتبلیغاتتبلیغاتترامپ،‌ ونس را برای مذاکرات انتخاب کرده است. مذاکراتی که در آن هیچ نقطه اشتراکی میان دو طرف وجود ندارد. ترجمه مطالب از رسانه‌های خارجی به معنای تایید آن محتوا نیست. هدف صرفا اطلاع مخاطب از رویکرد و نگاه رسانه‌های جهان به تحولات ایران است.به گزارش آتلانتیک، دونالد ترامپ با هدف درهم شکستن قدرت ایران وارد جنگ شد. اما پس از صرف ۵۰ میلیارد دلار، به هدف تغییر حکومت دست نیافت و با آغاز مذاکرات در اسلام‌آباد، ورق برگشته است.اگرچه ترامپ امیدوار بود آینده ایران را تعیین کند، اکنون ممکن است این تهران باشد که آینده او را رقم بزند. ایران عملاً بر میراث سیاسی ترامپ ــ و آینده سیاسی معاونش، جی‌دی ونس، که هدایت مذاکرات را بر عهده دارد ــ حق وتو پیدا کرده است.اهمیت این جنگ نه در طی هفته‌ها، بلکه در طول دهه‌ها سنجیده خواهد شد.کپی لینکآغاز مذاکراتی بی‌سابقه و خوش‌بینی ونسآتش‌بس شکننده است. اما اگر ونس و محمدباقر قالیباف، رئیس مجلس ایران، طبق برنامه دیدار کنند، این گفت‌وگوها عالی‌ترین سطح تماس حضوری میان آمریکا و ایران از زمان انقلاب ۱۹۷۹ خواهد بود ــ باراک اوباما و حسن روحانی در سال ۲۰۱۳ تنها گفت‌وگویی تلفنی کوتاه داشتند و هرگز دیدار نکردند.ترامپ زمانی قالیباف را یکی از «رهبران معتدل‌تر» ایران توصیف کرده بود که شاید بتوان با او معامله کرد. اما پیام‌های پیروزمندانه قالیباف در شبکه اجتماعی ایکس تصویر دیگری نشان می‌دهد: چهره‌ای کاملاً در چارچوب نظام ایران، با مطالباتی که گویی نماینده یک ابرقدرت است.در مقابل، ونس با خوش‌بینی یک تازه‌وارد به دیپلماسی خاورمیانه به اسلام‌آباد می‌رود. او غنی‌سازی اورانیوم ایران را به حق همسرش برای چتربازی تشبیه کرده و گفته همان‌طور که نمی‌خواهد اوشا از هواپیما بپرد، نمی‌خواهد ایران هم چنین کاری کند.کپی لینکگزینه‌ای مناسب برای هر دو طرفترامپ و تهران، هر یک به دلایل خود، به ونس برای پایان دادن به جنگ چشم دوخته‌اند. خبرنگاران کاخ سفید که مرتب با ترامپ گفت‌وگو می‌کنند، معتقدند او عملاً از جنگ ایران عبور کرده ــ با این درک که از نظر سیاسی به ضررش است ــ و قصد بازگشت به آن را ندارد.اکنون که محبوبیت جنگ کاهش یافته، ترامپ به این راضی است که نتیجه را به نام ونس ثبت کند؛ موضوعی که همزمان با جنگ متصور نبود. ترامپ اخیراً به شوخی گفت:«اگر توافقی حاصل نشود، جی‌دی ونس را مقصر می‌دانم. اگر حاصل شود، تمام اعتبارش برای من است.»اکنون مخمصه ترامپ به ونس منتقل شده است: توافق بد به او آسیب می‌زند، نبود توافق هم به او آسیب می‌زند، و تنها یک توافق خوب به نفعش است ــ اما ایران قصد ارائه چنین توافقی را ندارد.رهبران ایران نیز دلایل خود را برای ترجیح دادن ونس دارند. آنان او را صدای ضدجنگ در اردوگاه «ماگا» می‌دانند ــ فردی کمتر همدل با اسرائیل نسبت به استیو ویتکاف، نماینده ویژه ترامپ در خاورمیانه، یا جرد کوشنر، داماد او ــ و به‌شدت مشتاق پایان سریع مناقشه، با توجه به جاه‌طلبی‌هایش برای ریاست‌جمهوری‌. و اگر او به عالی‌ترین مقام در کاخ سفید برسد، به هر آنچه در اسلام‌آباد امضا کند متعهد خواهد بود.کپی لینکواقعیت‌های ناسازگار ایران و ترامپبا این حال، هیچ هم‌پوشانی میان مطالبات ترامپ و پیشنهادهای ایران وجود ندارد. در هر موضوع مهمی، دو طرف نه بر سر شرایط، بلکه بر سر واقعیت‌های ناسازگار مذاکره می‌کنند:غنی‌سازی: ترامپ خواهان توقف کامل غنی‌سازی هسته‌ای است؛ ایران آن را حق حاکمیتی خود می‌داند. ترامپ می‌خواهد ایران از نیروهای نیابتی خود دست بکشد؛ ایران آنان را «مقاومت اسلامی قهرمان» می‌نامد.برنامه موشکی: ترامپ تعلیق برنامه موشک‌های بالستیک را می‌خواهد؛ ایران حتی به آن اشاره نمی‌کند، زیرا غیرقابل مذاکره است.لغو تحریم‌ها: ترامپ کاهش تحریم‌ها را به‌عنوان پاداش پیشنهاد می‌دهد؛ ایران لغو کامل آن‌ها را پیش‌شرط می‌داند. ترامپ درباره غرامت چیزی پیشنهاد نمی‌کند؛ ایران خواستار پرداخت خسارت جنگ است.دولت اوباما نزدیک به دو سال صرف مذاکره برای توافقی کرد که صرفاً به برنامه هسته‌ای ایران محدود بود. دولت ترامپ تنها دو هفته فرصت دارد تا هم‌زمان مسئله تنگه هرمز و نیز جاه‌طلبی‌های هسته‌ای، موشکی و منطقه‌ای تهران را حل‌وفصل کند. بهترین نتیجه قابل دستیابی در اسلام‌آباد نه حل‌وفصل نهایی، بلکه بازگشت به یک تنش سرد به جای یک جنگ داغ است.کپی لینکراهبرد سیاسی ایراندر دوران ریاست‌جمهوری جیمی کارتر، دولت انقلابی نوپای ایران ۴۴۴ روز آمریکایی‌ها را گروگان گرفت و یک دقیقه پس از آغاز ریاست‌جمهوری رونالد ریگان آنان را آزاد کرد. در دوران ترامپ، تهران اقتصاد جهانی را در گروگان گرفته است. سازوکار تغییر کرده ــ از سفارت آمریکا در تهران به تنگه هرمز ــ اما راهبرد همان است: تحت فشار قرار دادن دولت آمریکا از نظر سیاسی، نه شکست نظامی آن.ترامپ و ونس اکنون با همان انتقادی روبه‌رو هستند که جمهوری‌خواهان سال‌ها علیه دموکرات‌ها مطرح می‌کردند: مذاکره‌کنندگانی که بیش از حد مشتاق توافق‌اند، به بازار می‌روند در حالی که پیشاپیش اعلام کرده‌اند حتماً باید قالی را بخرند.  مقاله رو دوست داشتی؟لایکنظرت چیه؟ارسال نظربوکمارکاشتراک‌گذاریفائزه کریمیدنبال کردنمشاهده همه ویدئو‌ها